ଦେଶ ପାଳୁଛି ଗାନ୍ଧୀ ଜୟନ୍ତୀ।
ସରକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟରୁ ବିଦ୍ୟାଳୟ, ଚର୍ଚ୍ଚାରୁ ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆ—ସବୁଠି ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ସ୍ମୃତି।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—
ଆମେ କେବଳ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ, ନା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କୁ ବୁଝିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ?
ଗାନ୍ଧୀ ଥିଲେ ସତ୍ୟର ପକ୍ଷରେ ଅଟଳ ରହିବାର ନାମ।
ଅହିଂସା ତାଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଏକ ନୀତି ନଥିଲା; ଏହା ଥିଲା ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧରେ ଲଢ଼ିବାର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଧ୍ୟମ।
ସେ ଦେଖାଇଥିଲେ—ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ନଥାଇ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ମଣିଷ ଅନ୍ୟାୟକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିପାରେ।
ଆଜି ଆମେ ବିଜ୍ଞାନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛୁ। ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଆମ ହାତମୁଠାରେ। ସୂଚନାର ଗତି ବଢ଼ିଛି।
କିନ୍ତୁ ଏହି ପ୍ରଗତି ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଗୋଟିଏ କଥା ହରାଇ ଦେଉନାହୁଁ ତ?
ସତ୍ୟ କହିବାର ସାହସ।
ଅନ୍ୟର ମତକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାର ଧୈର୍ଯ୍ୟ।
ଏବଂ ଭିନ୍ନତା ମଧ୍ୟରେ ମଣିଷକୁ ମଣିଷ ଭାବରେ ଦେଖିବାର ମାନବିକତା।
ଆଜି ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଫଟୋ ଆମ ଘରେ, କାର୍ଯ୍ୟାଳୟରେ, ନୋଟରେ ଅଛି।
କିନ୍ତୁ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରା ଆମ ଆଚରଣରେ କେତେ ଅଛି?
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ହିଁ ଗାନ୍ଧୀ ଜୟନ୍ତୀର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବ।
କାରଣ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେବା ପାଇଁ କେବଳ ଫୁଲ ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ।
ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ହେଲେ—ସତ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଅହିଂସାକୁ ଆଚରଣରେ ଆଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଏବଂ ମଣିଷ ପ୍ରତି ମଣିଷର ସମ୍ମାନକୁ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଗାନ୍ଧୀ ଜୟନ୍ତୀ ତେଣୁ ଅତୀତକୁ ମନେ ପକାଇବାର ଦିନ ମାତ୍ର ନୁହେଁ।
ଏହା ନିଜକୁ ନିଜେ ପଚାରିବାର ଦିନ—
“ଯେଉଁ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ, ସେହି ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ମୂଲ୍ୟବୋଧ କ’ଣ ଆମ ଜୀବନରେ ବଞ୍ଚିଛି?”
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଯଦି ଆମେ ନିଜ ଆଚରଣରେ ଦେଇପାରିବା,
ତେବେ ହିଁ ଗାନ୍ଧୀ ଜୟନ୍ତୀ ପାଳନର ସାର୍ଥକତା ରହିବ।
ଗାନ୍ଧୀଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟାଇବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ସତ୍ୟର ପକ୍ଷରେ ଠିଆ ହେବାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସାହସୀ ପଦକ୍ଷେପରେ,
ଅହିଂସାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଚରଣରେ,
ଏବଂ ମଣିଷ ପ୍ରତି ମଣିଷର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମ୍ମାନରେ—
ଗାନ୍ଧୀ ଆଜି ବି ଜୀବନ୍ତ।
ଏହା ହିଁ ଆଜିର ସନ୍ଦେଶ।
ଏହା ହିଁ ଗାନ୍ଧୀ ଜୟନ୍ତୀର ପ୍ରକୃତ ଆହ୍ୱାନ।
0 Comments